Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Սիմէոն Ա. Երեւանեցի

2070. Առաջին Կեանքը

Ոմանց կարծիքով, Սիմէոնի ծագումը ազնուական եղած է, թէպէտև Պռօշեան իշխանազուններէն եղած ըլլալը, կամ Խուբեանց տոհմին իշխանազուն ըլլալը պատմական ստուգութեանց կը կարօտին (ԴԻՒ. Գ. կա)։ Սիմէոն ծնած է Երեւանի քաղաքամիջում, ծնողքն են Կարապետ և Գայիանէ, և եղբայրները Մելքիսեդեկ ու Յարութիւն ու Ղազար, իսկ ծննդեան թուականը, զոր ինքն ալ երբեք չէ յիշած, մերձաւորաբար 1710-ին կը հաշուուի (ԴԻՒ. Գ. կա. )։ Առաջին տարիքէն ուշիմութեան և յաջողակութեան համբաւ հանած է Մայրաթոռոյ դպրոցին մէջ, մինչև Կոլոտի փափաքը շարժել զայն իր կողմը ձգելու համար, և պաշտօն յանձնել Ահագինի, որ Էջմիածին գտնուած միջոցին՝ պատանի Սիմէոնը հրապուրէ (ԴԻՒ. Գ. կե. )։ Սիմէոն Էջմիածինի դպրոցին ընթացքը կ՚աւարտէ, օգտուելով մանաւանդ Շամախեցիին ուսուցչութենէն, և անմիջապէս նոյն դպրոցին մէջ ուսուցչութեան կը կոչուի, և առաջիկային նշանաւոր հանդիսացող Մայրաթոռոյ միաբաններ, բոլորն ալ Սիմէոնի աշակերտած և Սիմէոնով զարգացած ըլլալնին պարծանօք կը յիշեն։ Սիմէոն տակաւին դպիր էր, երբ Յարութիւն Ջուղայեցի եպիսկոպոսին մօտ՝ Պայազիտի նուիրակութեան օգնական նշանակուեցաւ, և սարկաւագ եղած ատեն նոյնէն իբր ընկեր պահանջուեցաւ Հնդկաստանի նուիրակ նշանակուելուն առթիւ. թէպէտև Ջահկեցի կաթողիկոս կը յորդորէր՝ մի բարետես և գեղեցիկ մարդ տանիլ հետը, որպիսի չէր Սիմէոն, կերպարանքով ոչ գեղատեսիլ, և մորուքով յոյժ աղքատ, որուն համար Քօշ մակդիր անուն ստացած էր, հայերէն՝ արու այծ, կամ տաճկերէն՝ քէօսէ բառին իմաստով։ Յարութիւն Ջուղայեցին Հնդկահայերու փափաքը լրացնելու համար պատրաստուած էր Սիմէոնի վրայ քահանայական ձեռնադրութեան և օծման հանդէս կատարել 1743 Խաչվերացին, որ կը հանդիպէր սեպտեմբեր 11-ին, երբ տօնին նախընթացը ուրբաթ օրը, սեպտեմբեր 9-ին, յանկարծամահ կը վախճանի, և տեղական քահանաներ կ՚ամբաստանուին թէ թունաւորեցին, վախնալով որ ձեռնադրութեան պատճառով զրկուած կը լինին սեպհական օգտից (ԴԻՒ. Գ. կէ. )։ Սիմէոն սարկաւագ մնալով ալ՝ Հնդկաստանի նուիրակութիւնը շարունակեց եպիսկոպոսին փոխանորդելով, և երեքուկէս տարի Հնդկաստանի մէջ շրջեցաւ։ Ջուղայի կողմերն ալ պտտելով Էջմիածին կը դառնայ 1747-ին, երբ Ղազար Ջահկեցիի դէմ հակառակութիւններ զօրացած էին (§ 2024)։ Հնդկաստանցիք խնդրած էին կաթողիկոսէն որ Սիմէոն վարդապետութեան բարձրացնելով նորէն իրենց դարձնէ. կաթողիկոսը ընդունեց առաջարկը, նկատի առնելով Սիմէոնի առատ և կամակատար արդիւնաւորութիւնը, ինքն անձամբ ձեռնադրութիւնը կատարեց, բայց Հնդկաստան դարձնելու պայմանը չգործադրուեցաւ։ Սիմէոն յարեցաւ Ջահկեցիի դէմ ելլող միաբանութեան, և ինքն էր որ պէտք եղած գիրերն ու տեղեկագիրերը կը պատրաստէր։ Քիւթիւրի կաթողիկոսանալուն ալ օգնեց 1748-ին (§ 2025)։ Հետևաբար երբոր Ղազար վերադարձաւ 1749-ին (§ 2028) Սիմէոն Կարին ապաւինեցաւ, որովհետև Ղազար կաշխատէր կուսակալին ձեռքով Սիմէոնը իր ձեռք անցնել, և իրեն դէմ գրիչ շարժող երկու մատները կտրել, Սիմէոն Կ. Պոլիս անցաւ, ուր լաւ ընդունելութիւն ալ գտաւ, իր ուսումնական համբաւին համար (ԴԻՒ. Գ. հա)։

« 2069. Ընտրութիւն և Օծում   |   2071. Կ. Պոլսոյ Մէջ »
© Gratun.org