Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Սիմէոն Ա. Երեւանեցի

2071. Կ. Պոլսոյ Մէջ

Սիմէոն Կ. Պոլսոյ մէջ մնաց բաւական ժամանակ, և կը յիշուի թէ Պալաթի Ս. Հրեշտակապետ եկեղեցիի քարեայ խցում, այսինքն է կամարակապ սենեակին մէջ, հասակաւոր աշակերտներու Պորփիւրի և Անյաղթի իմաստասիրական գիրքերէն կը դասախոսէր, Թէպէտ Ղազար Ջահկեցի 1751-ին մեռած էր (§ 2034), և Սիմէոնը հալածող այլևս չկար, և Մինաս կաթողիկոսէ կասկածելու տեղի չունէր, բայց Սիմէոն Կ. Պոլիսը չէր թողուր, թերևս յուսալով յաջող յառաջադիմութիւն գտնել այստեղ ուր իրեն հովանաւոր ունէր հռչակաւոր և ազդեցիկ Եաղուպ ամիրան (§ 2036)։ Անոր ընկերացաւ ալ Երուսաղէմի ուխտաւորութեան ատեն 1751-ին, և իր քաջաքարող ատենաբանութեամբ Նալեան պատրիարքը զարմացուց, որ մինչև իսկ իր փիլոնը, մատանին ու գաւազանը նուիրեց Սիմէոնի (ԴԻՒ. Գ. հր)։ Այդ առթիւ կը պատմուի Նալեանի հռչակաւոր խօսքը, որուն երբ ուխտաւորները կը դիմէին, որ յաղթանդամ և մեծ մորուք Մովսէս վարդապետը իրենց քարոզելու արտօնէ, Նալեան ընդհակառակն Սիմէոնը ցոյց կու տայ ըսելով Քարոզ կուզէք Քէօսէս, մօրուք կուզէք Մօսէս (ԴԻՒ. Գ. հդ)։ Սիմէոն Եաղուպի և Նալեանի հետ Երուսաղէմէ դարձաւ 1752-ին, բայց Նալեանի Կ. Պոլսոյ պատրիարքութեան մէջ վերահաստատուելուն և Եաղուպի գլխատուելուն վրայ, Սիմէոն Կ. Պոլիսը կը թողու և Էջմիածին կը հասնի, ամենայն հաւանականութեամբ, Աղեքսանդր Բիւզանդացիի ընկերանալով 1754-ին սկիզբները (§ 2041) և անկէց ընդունած կըլլայ եպիսկոպոսական աստիճանն ալ, և միջոց մը Մայրաթոռոյ մէջ մնալէն ետքը, 1755-ին վերջերը Կ. Պոլիս կը դառնայ, թէ նուիրակութեան պաշտօնով (ԴԻՒ. Գ. հե), և թէ կաթողիկոսական ընտրութեան պատգամաւորութեամբ։ Սակայն Սիմէոնի և Աբրահամի ջանքերուն հակառակ, 1756 փետրուարին կաթողիկոս հռչակուեցաւ Սահակ Ահագինը (§ 2042)։ Այնուհետև Կ. Պոլիս մնացած կը գտնենք Սիմէոնը, Սահակ Ահագինի անուանական կաթողիկոսութեան և Յակոբ Շամախեցիի բուն կաթողիկոսութեան միջոցին, որ է ըսել 1755-է մինչև 1763, իբր ութամեայ միջոց մը փոքրիկ ընդհատումներով։ Պահ մը Զմիւռնիա ալ գտնուած է Սահակ Ահագինի կաթողիկոս հռչակուելէն ետքը (ԴԻՒ. Գ. հը) բայց չենք կարող ճշդել, թէ Զմիւռնիոյ շրջանակին նուիրակութեան անցնելով, թէ ոչ Զմիւռնիոյ փոխանորդութիւնը իբր յաւելուածական պաշտօն վարելով։ Այդ միջոցը մեծապէս նպաստած է Սիմէոնի Տաճկահայոց գործերն ու ընթացքը ուսումնասիրելու և կատարելապէս անոնց մանրամասնութեանց հմտանալու, ինչպէս իր նամակներուն և Ջամբռին մէջ կը տեսնուի։ Թերևս այդ ներհուն հմտութիւնն ու ամէն մանրամասնութեանց գիտակցութիւնը ներշնչած է Սիմէոնի՝ Կ. Պոլսոյ պատրիարքութեան հանդէպ բծախնդիր և հակակիր հոգի մը, զոր կը յայտնէ բուռն բացատրութիւններով, և որուն մասին առանձինն պէտք է անդրադառնանք յառաջիկային։

« 2070. Առաջին Կեանքը   |   2072. Էջմիածին Դառնալը »
© Gratun.org