Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Սիմէոն Ա. Երեւանեցի

2106. Երուսաղէմի Աթոռ

Երուսաղէմի աթոռին պատմութիւնը տուած ենք մինչև Կարապետ Գանձակեցիի պատրիարքութիւնը 1762-ին (§ 2062)։ Կարապետի օրերը վէճերով անցան Սուրբ Տեղեաց խնդիրներով՝ Յոյներու և Լատիններու և Երուսաղիմացիներու անհիմն պահանջմանց և ոտնձգութեանց պատճառով, որոնց ելքը միշտ յաջող եղաւ, Կարապետի աչալուրջ գործունէութեան և Կ. Պոլսոյ աթոռէն ընձեռուած օգնութեանց շնորհիւ, որոնց մանրամասնութեանց մտնել զանց կ՚ընենք։ Կարապետ իր պաշտօնավարութիւնը արդիւնաւորեց նաև կարևոր նորոգութիւններով, թէ Ս. Յակոբեան մայրավանքին և ազգային փոքր վանքերուն վրայ, և թէ Ս. Յարութեան տաճարին վրայ։ Սակայն ոտնձգութեանց դէմ մաքառումները և նորոգութեանց ծախքերը ստիպեցին զինքը անկանել ընդ պարտիւք, ուստի 1765 տարւոյ զատիկէն ետքը, որ ապրիլ 3-ին կը հանդիպէր, Յովակիմ Քանաքեռցի վարդապետը Կ. Պոլիս ղրկեց իբրև փոխանորդ, որ զինքն ու աթոռը պարտքերուն տագնապէն ազատելու աշխատի։ Սակայն Գրիգոր Պասմաճեան պատրիարք ցաւած էր Կարապետի դէմ, սակս չկատարելոյ զխնդիր իւր զոր գրեալ էր, ուստի մեծամեծաց ժողով ալ գումարեց, որուն մէջ պաշտօնապէս մեղադրեցին զպատրիարքն Երուսաղէմի վասն ինչ ինչ խնդրոց, և որոշեցին փոխառութեանց կնիքն ալ անոր ձեռքէն առնել։ Այդ ժողովին և որոշումին թուականը ցուցուած է 1765 օգոստոս 28 օրը։ Այսուհանդերձ Կարապետ շարունակեց իր պաշտօնը վարել, մինչև իր մահը 1768 յունուար 24-ին, երբ նախընթացաբար ցուցուած հաշուով (§ 2069) դեռ 60 տարեկան իսկ եղած չ՚ըլլար, և իբրև սովորական բացատրութիւն մը միայն ըսուած կ՚ըլլայ իրեն համար, թէ հասեալ յալիս ծերութեան հանգեաւ, հազիւ 6 տարի պատրիարքութենէ ետքը (ԱՍՏ. Բ. 103)։

« 2105. Աղթամարի Աթոռ   |   2107. Պօղոս Վանեցի »
© Gratun.org