Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Սիմէոն Ա. Երեւանեցի

2128. Տօնացոյցի Կիրառութիւն

Երբոր Սիմէոն իր տօնացոյցին տպագրութիւնը 1775-ին աւարտեց, սկսաւ զայն ամէն կողմ ցրուել 1776 տարւոյ մէջ, և բարձու իշխանութեամբ սրբոյ աստուածաիջի աթոռոյս, և հօրն մերոյ սրբոյն Գրիգորի Լուսաւորչի աստուածահրաշ Աջոյն, և հրամանաւ հայրապետութեանս (ՍԻՄ. 17), պատուիրեց բոլոր Հայ ազգին որ ի հասնենլ ի սկիզբն տարւոյ, որ ի Ծնունդն (ՍԻՄ. 21), այսինքն 1777 տարւոյ սկիզբէն, նախապէս զթունացոյցն զայն անհետ առնել և խստել իսպառ, և երկրորդապէս զնոր տօնացոյցս զայս առձեռն բերել, և սովաւ վարել այսուհետև (ՍԻՄ. 19)։ Էջմիածինի շուրջը և Պարսկահպատակ վիճակներու մէջ շատ դժուարութեանց չհանդիպեցաւ նոր տօնացոյցը, բայց ոչ նոյնպէս Տաճկահպատակ վիճակներու, և մանաւանդ մայրաքաղաքին մէջ։ Ասոր գլխաւոր պատճեռներէն մէկն էր կաթոլիկամիտ շարժումը որուն հետևողներուն ծանր եկաւ Որոտնեցին և Տաթևացին տօնելի սրբոց կարգը դասուած տեսնել, որ ուղղակի իրենց ընթացքին դատապարտութիւնն էր։ Զաքարիա պատրիարքն ալ համակիր չէր այդ փոփոխութեանց, բայց չէ թէ կաթոլիկամիտներու տեսակէտէն, քանի որ ամէն կասկածէ վեր էր իր նախանձայոյզ հայադաւանութիւնը, այլ պարզապէս իր անձնահաճ արժանապատուութեան տեսակէտէն, քանի որ Զաքարիա կը զգար իր ուսումնական և անձնական առաւելութիւնները և Կ. Պոլսոյ պատրիարքութեան ազդեցիկ և տիրական դիրքը։ Ուստի իրեն ծանր եկաւ որ Սիմէոն առանց իրեն հետ խորհրդակցելու և իր կարծիքն ալ առնելու, իւրովի ամէն բան լրացնելով, և կաթողիկոսական ճոխութեամբ հրամաններ կ՚արձակէր։ Միանգամայն կրնար Զաքարիա եղած կարգադրութեանց մասին ինչ ինչ դիտողութիւններ ալ ընել, ինչպէս մենք ալ յայտնեցինք։ Զաքարիա պահ մը ընդդիմանալու գաղափարն ալ ունեցած է, սակայն իր սիրտին մէջ յատուկ պատկառանք մը կը զգար Սիմէոնի հանդէպ, զոր իւր ուսուցիչ և իբր անվիճելի պետ մը ճանչցած էր իր առաջին տարիներէն, ուստի ակնածեալ յայնժամ ի Սիմէոնէ, չեղև կարող առնել զոր կամէրն (ՊԷՐ. 2), և 1777 տարեգլուխէն սկսելով Սիմէոնեան տօնացոյցը Կ. Պոլսոյ մէջ ալ կիրառութեան մտաւ։

« 2127. Այդ Մասին Դիտողութիւն   |   2129. Ազգային Ժողով »
© Gratun.org