Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Սիմէոն Ա. Երեւանեցի

2136. Դադարի Միջոց

Զիլիֆտարին կաշառակուրծ միտումէն օգտուելով և 500 քսակի խոստումով անոր մօտենալնին, յայտնի կերպով կը յատկանշէ լատինամիտներու ոյժն ալ դիտումն ալ։ Շատ գանձուց խոստմամբ Մէհմէտ Զիլֆիտար եպարքոսէն սպառնածնին էր, զի զատեալ ազգ ինչ արասցէ յատուկ պատրիարքիւ և եկեղեցեօք, որ եթէ յաջողէր, յանձն կ՚առնէին ևս քառասուն քսակ ամյամէ առ խազայն արքունական տալ (ՍՐԳ. )։ Այդ խորհուրդին, զոր ուրիշ տեղ ալ յիշեցինք, ձեռնտու էին լատին դեսպաններն ալ և գլխաւորապէս Գաղղիականը, որ իրեն ազդեցութեան համար յատուկ շրջանակ մը ունեցած պիտի ըլլար։ Զիլիֆտար դիւանագիտական տեսութիւնները Ապիւլ-Համիտ կայսեր միտքը շփոթելու գործածեց, և մինչև իսկ մէն առնել ետ պատրիարքին ընդ հեստելոցն անկանելն, ըսելով՝ իմ ժամանակս մի՛ առնել զայս կռիւս որովհետև չհամարձակեցաւ պաշտօնապէս ետ առնել տալ այն հրովարտակները, որ կանուխէն արձակուած էին օտարասէրներուն դէմ (§ 2131)։ Զաքարիա խոհեմութիւն սեպեց իր ձեռնարկը թուլցնել, այլ ոչ դադարեցնել, նախադասելով մեղմօրէն գործել, ուստի մերթ քարշեալ և մերթ թողեալ ընթանայր, մինչև ցմեռանել սոյն Զիլիֆտար վէզիրին, որ 1779 առաջին ամիսներուն մէջ պաշտօնի անցած ըլլալով, 1781 փետրուար 8-ին մեռաւ ի սըսխայ ախտէ (ՍՐԳ) որ է փայծագնացաւը։

« 2135. Հռոմէականաց Գործեր   |   2137. Սիմէոնի Արդիւնքներ »
© Gratun.org