Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Ս. Սահակ Ա. Պարթև

223. Սահակի Գովեստը

Սահակի վրայ որչափ ներբողներ գրուին, միշտ իր արժանիքէն վար մնացած կ՚ըլլան, մենք ալ եղելութեանց միայն հետամուտ խորհրդածութիւններու եւ գնահատումներու մտնել չենք ուզեր։ Գրական արդիւնքին համար քանի մը խօսք ըրինք (§ 199), բայց Սահակ գրականին հաւասար ունեցաւ սրբութեան, հայրապետութեան, քաղաքագիտութեան եւ ժողովրդասիրութեան արդիւնքները, այնպիսի առաւելութեամբ որ անմրցելի կրնան ըսուիլ։ Իր ազգասիրական զգացումները, երկրին չվնասելու համար ինքզինքը վտանգելը, թագաւորութեան շարունակելուն համար անխոնջ եւ արի ջանքերը, որչափ ալ իրենց պտուղը ունեցած չըլլան, Սահակի համար խոստովանողական պսակ մը կազմեցին։ Այդ կողմէն ծանր ցաւեր ալ կրեց նա ազգին դժբախտութիւնը տեսնելով, եւ աւելի կարեվեր վշտացաւ նոյնիսկ ազգին զաւակներուն ձեռքով պատրաստուած տագնապները նշմարելով։ Իրեն մեծ ցաւ ալ եղաւ՝ որ իրմէ ետքը իր ազգատոհմին արու ժառանգ չկրցաւ թողուլ։ Իր մահուան ատեն, արդէն մեռած էր իր փեսան Համազասպ Մամիկոնեան սպարապետը, կ՚երեւի թէ Սահականոյշ ալ արդէն վախճանած էր, որով իբր անմիջական ժառանգները կը նշանակուին իր թոռները՝ Վարդան, Հմայեակ եւ Համազասպեան, որոց թողած է զստացուացս գեօղից իւրոց եւ ագարակաց, եւ որ ինչ միանգամ էր իւր, յորդւոց յորդի վայելելու համար մինչեւ ցյաւիտեան (ՓԱՐ. 37)։ Ըստ այսմ Լուսաւորչին ազգատոհմը ուղիղ գիծով բոլորովին մարեցաւ, եւ իգական կողմէ Մամիկոնեանց խառնուեցաւ, որով դարեր ետքը իբրեւ Լուսաւորչեան սերունդ մէջտեղ ելլող Երկրորդ Պահլաւունեաց տունը, Լուսաւորչի հետ ուղիղ կապակցութիւն մը ունեցած չէր կրնար ըլլալ։

« 222. Մահուան Թուականը   |   224. Մեսրոպի Մահը »
© Gratun.org