Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Ս. Յովսէփ Ա. Հողոցմեցի

252. Ուխտանենգներու Կողմը

Վասակ մարզպան Վարդանի մեկնելէն առաջ տեղի ունեցած համաձայնութեան համեմատ Հայաստանի կեդրոնական բանակին հրամանատարութիւնն ալ իր վրայ առած էր (ԵՂԻ. 57), եւ այսպէս կրկնակի իշխանութեամբ սկսած էր իր նպատակին համար աշխատիլ։ Իբր թէ քրիստոնէութեան պաշտպան ըլլար, սուտ լուրեր կը տարածէր, թէ Արքայից արքայ զքրիստոնէութիւնն շնորհեաց աշխարհի, թէ մինչեւ հիմա եղած ընդդիմութեանց եւ մոգերու սպանութեանց ներում շնորհուած է, միայն թէ Հայեր հպատակութիւն յայտնեն եւ Վարդանի կազմակերպած ապստամբութենէն բաժնուին։ Քանի մըքահանաներ ալ գտած էր, որ իր յայտարարութիւնները տարածեն, որոնց մէջէն յանուանէ կը յիշուին Զանգակ Սիւնի, Սահակ Ձայնող եւ Պետրոս Երկաթի (ՓԱՐ. 68)։ Վասակ աւելի մեծ յաջողութիւն ունեցաւ նախարարներուն վրայ, որոնցմէ բաւական կուսակիցներ գտաւ, ոմանց երկչոտութիւնը շահագործելով եւ ոմանց փառասիրութիւնն ու շահադիտութիւնը մշակելով։ Վարդանի եւ ուխտապահներու կողմէն բաժնուելով՝ Վասակի եւ ուխտանենգներու կողմը անցնողներուն մէջ կը յիշուին գլխաւորապէս Տիրոց Բագրատունի, Գադիշոյ Խորխոռունի, Մանէճ Ապահունի, Գիւտ Վահեւունի, Վարազշապուհ Պալունի, Արտէն Գաբեղեան, Ներսէհ Ուրծացի, (ՓԱՐ. 67), Արտակ Ռշտունի, Ընջուզ Ակէացի, մանէն Ամատունի, (ԵՂԻ. 71), եւ այլք յոստանկաց եւ սեպուհք ոմանք յիւրաքանդիւր տոհմէ (ՓԱՐ. 67)։ Ասոնցմէ Գադիշոյ եւ Մանէճ եւ Արտակ՝ Պարսկաստան գացող կեղծուրացներէն էին, իսկ Գիւտ՝ Աղուանից արշաւանքին ալ մասնակցած էր։ Ընդհանուր կերպով կը նկատուի, որ միեւնոյն ազգատոհմի մէջ երկու կողմերուն հետեւողներ կը գտնուին հաւասարապէս, ինչ որ նախարարական տուներու մէջ տիրող ընտանեկան երկպառակութիւնները կը հաստատէ, հարկաւ իրարու հակառակ մրցմամբ ազգատոհմին տանուտէրութիւնը ձեռք ձգելու համար։ Վասակ ուրիշ միջոց մըն ալ գործածեց։ Մամիկոնեաններէն, Կամսարականներէն եւ ուխտապահներէն նախարարազուն պատանիներ եւ տղաներ վարպետ կերպով Սիւնեաց նահանգը հաւաքեց, որ յետոյ ամէնքը մէկտեց իրբեւ պատանդներ տայ առաքել զտղայսն առ թագաւորն Պարսից (ՓԱՐ. 67)։ Վասակ այս բեները ըրած ատեն, Պարսից համար ալ մեծ հոգածութիւն չունէր, որովհետեւ պետական ռոճիկները խարդախելով, Պարսիկ գունդերը ձմերոցի համար բոլոր երկրին մէջ կը ցրուէր, ինքն ալ իր Սիւնեաց երկիրը կը քաշուէր, մինչ երկրին մէջ խեղճութիւնն ու նեղութիւնը երթալով կը տարածուէին։

« 251. Աղուանից Պատերազմը   |   253. Հաշտարար Ձեւեր »
© Gratun.org