Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Ներսէս Գ. Իշխանցի

497. Զուարթնոց Եկեղեցին

Երեք տարի տեւաց Համազասպի կուրապաղատութիւնը (ՅՈՎ. 114), եւ այդ երեք տարիները համեմտաբար հանդարտութեան տարիներ եղան Հայաստանի համար։ Արաբացիներ պարապ չունէին Հայերու եւ Յոյներու հետ զբաղիլ, Յոյներն ալ չէին ուզեր կրօնական խնդիրներով Հայերը իրենցմէ պաղեցնել. արդէն իրենք ալ ներքին պառակտումներով զբաղած էին, ու չէին կրնար արտաքին գործերու մտադրութիւն դարձնել։ Ներսէս այդ կացութենէն օգտուեցաւ երկրին նորոգման եւ բարեկարգութեան աշխատելու, հնարաւոր ձեռնարկներն ընելով, եւ առձեռն միջոցներէ օգտուելով։ Յատուկ մտադրութիւն դարձուց Զուարթնոց եկեղեցւոյն շինութեան, զոր իր հայրապետութեան առաջին ժամանակին հիմնարկած էր (§ 479) եւ որ շարունակած էր իր բացակայութեան ալ Անաստասի ձեռքով (§ 495), բայց աւարտած չէր իր դարձին ատեն։ Մեր կանխաւ տուած նկարագիրէն մի մասը, եւ գլխաւորաբար հայրապետական բնակարանը, շուրջանակի պարիսպը, Քասաղէ բերուած ջուրը, պարտէզները եւ ծառատունկերը՝ այդ ժամանակ լրացան։ Այլեւ կարգեալ կացուցանէր ի նմա ամբոխութիւնս երդսամարդոց, ըստ գրելոյ Պատմաբանին (ՅՈՎ. 113), զոր մենք կ՚իմանանք իբրեւ ուխտաւորներու հիւրանոցներ։

« 496. Նորէն Յունաց Կողմը   |   498. Վարագայ Խաչը »
© Gratun.org