Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Սահակ Գ. Ձորոփորեցի

531. Նամակն ու Մահը

Սահակ կաթողիկոս, երկար պաշտօնավարութենէ յոգնած, բազմապիսի փորձանքներէ անցած, ներքին եւ արտաքին վիշտերով տագնապած, աքսորներով եւ բանտարկութիւններով տկարացած, իրեններուն աղէտներովը տոգորված, ծերացեալ հասակի հասած, եւ հիւանդագին մարմնով տառապած, ճամբայ կ՚ելլէ Դամասկոսէ, եւ հակառակ իր տկարութեան կը փութայ, կը շտապէ, կ՚աճապարէ օր առաջ Հայաստան հասնիլ քանի որ դեռ Ոկբայ վրիժառու բանակը ոտք չէ կոխած այն երկիրը, զոր աւարելու հրաման ստացած է իր ամիրապետէն։ Բոլոր Սահակի ուշնուրուշը գրաւուած է այդ մտածմունքով, թէ ի՞նչ ընէ ի՞նչ խօսի, որ թերեւս հնար լիցի դարձուցանել զնա յանհնարին դառնութենէ մտացն (ՅՈՎ. 122)։ Բայց քանի կ՚երթայ, աւելի տկարութիւն կը զգայ, իրեն քովիններն ալ կը տեսնեն հիվանդացաւ սուրբ կաթողիկոսն ի հիւանդութիւն մեծ այնպէս որ երբ կը հասնին Միջագետքի Խառան քաղաքը, այլեւս անհնար կը լինի անոր յառաջել։ Սահակ լսած էր որ Ոկբայ ընդ առաջ կու գայ իրեն, ստացած հրահանգի համեմատ հաշտարար բանակցութիւնն ընելու, բայց իր վերջին օրերը մօտալուտ կը տեսնէ, եւ չի յուսար թէ բերանցի խօսելու պիտի հասնի, անոր համար կը նստի եւ գրէ նամակ աղաչանաց առ Ոկբայ իւրով իսկ ձեռամբ (Յով. 122), եւ արաբակաբ լեզուով։ Այսպիսի փափուկ վայրկեանի մէջ գրուած գիր մը, այնպիսի մեծ կարեւորութիւն մը ունի, որ գոնէ քաղուածը տալ անհրաժեշտ կը սեպենք։- Ազգիս կողմէ, կը գրէ զրկուած էի քեզի հետ ծօսիլ, եւ ինչ որ նախարարականք եւ ժողովրդականք միաբանեալ խնդրեն քեզ առաջարկել, բայց կեանքերու տէրը, ստիպով յափշտակեաց զիս առ ինքն։ Արդ երդմնեցուցանեմ զքեզ ի կենդանին Աստուած, որ ձեր նախահօր Իսմայէլին տիեզերաց իշխանութիւնը խոստացաւ, որ իմ ժողովուրդին արասցես խաղաղութիւն։ Անիկա ձեզի պիտի ծառայէ հարկատրութեամբ, եւ պիտի հնազանդի յամենայն սրտէ, սուրդ արիւնի մի՛ խօթեր, ձեռքդ աւարառութենէ արգիլէ՛, միայն մեզի ներուի մեր հաւատքը պահել եւ անկէ դառնալու ստպում չըլլայ։ Եթէ առաջարկս կատարես, յաջողեսցէ Տէր զիշխանութիւնդ քոյ, իսկ եթէ չկատարես, Տէր ցրուեսցէ զխորհուրդ քոյ, գործերդ չյաջողին, զինուորներ քեզի դէմ ելլեն, ամէն կողմէն նեղիչներ ունենաս, իշխանութիւնդ հաստատուն չմնայ։ Մի անտես առներ զհայցուածես իմ եւ եկեսցեն ի վերայ քո օրհնութիւնք իմ (ՂՆԴ. 50)։ Սահակ հրահանգ կու տայ իրեններուն, որ եթէ Ոկբայ չհասած՝ ինքն մեռնի, նամակը իր ձեռքը տան եւ պահեն, որպէսզի Ոկբայ անձամբ գայ եւ իր ձեռքէն առնէ։ Իրաւ ալ Ոկբայի հասնելէն օր մը առաջ Սահակ իր հոգին՝ կ՚աւանդէ Խառնակի մէջ, իրեններ ըստացած հրահանգնին կը գործադրեն, բայց Ոկբայ ալ անակնկալ պարագայէն զգածուած, հրաման կը ղրկէ, որ չթաղեն մինչեւ որ ինքն հասնի ու անգամ մը երեսը տեսնէ (ՅՈՎ. 123)։

« 530. Սահակի Միջնորդելը   |   532. Ոկբայի Զիջումը »
© Gratun.org