Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Սահակ Գ. Ձորոփորեցի

532. Ոկբայի Զիջումը

Ոկբայ կը հասնի, եւ վաղվաղակի առ դիապատիկ մարմինն առն Աստուծոյ մտեալ, արեւելեան սովորութեամբ ձեռքը գլուխը տանելով՝ սէլամ ալէք բառերով կ՚ողջունէ, եւ երբ ուշադրութեամբ նամակը կը դիտէր, ձեռքին շարժուիլը կը տեսնէ, զգածեալ կերպով կը մօտենայ, կ՚առնէ, կը բանայ, կը կարդայ (ՅՈՎ. 123), եւ անգամ մը եւս կը յուզուի, իբրեւ թէ անդիի աշխարհքէն խորհրդաւոր պատգամ մը լսէր։ Նամակին խորհրդաւոր օրհնութիւնները եւ սպառնալիքները խորին տպաւորութիւն կը գործեն, կարծես երկնային ձայն մը Հայոց հաւատարմութեան երաշխաւոր ըլլար, այնչափ վստահօրէն կը համոզուի Ոկբայ անոնց կատարեալ եւ անխարդախ հպատակութեան վրայ։ Այո՛, խնդիր քո կատարեալ է, կը պատասխանէ, իբրեւ թէ կենդանի անձի հետ խօսէր (ՅՈՎ. 124), եւ եթէ չկատարեմ, եկեսցեն ի վերայ իմ ամենայն նզովքն, զոր ընթերցայ ի մատենին քում (ՂՆԴ. 52)։ Հարկաւ բոլոր անոնք ալ որ Սահակ կ՚ուղեկցէին, կամ որ Սահակը դիմաւորելու կու գային, նախարարական եւ եկեղեցական անձնաւորութիւնք ալ, իրենց կողմէ պէտք եղած յայտարարութիւնները եւ երդումները կրկնեցին ոստիկանին առջեւ, օգուտ քաղելով անոր զգածեալ եւ յուզեալ վիճակէն։ Ոկբայ անմիջապէս հրաման տուաւ իր գունդերուն կանգ առնել, եւ պատերազմական արշաւանքը կասեցնել. Հայոց նախարարներուն գրեց որ եղածները մոռացութեան կու տայ՝ խոստացեալ հաւատարմութեան պայմանով, եւ կը հրամայէ որ ամենքը իրենց տեղերը եւ իրենց գործերուն դառնան, եւ վստահ ըլլան իր խոստումներուն (ՅՈՎ. 124)։ Մինչեւ իսկ չէր յիշեր ինչ որ էանց ընդ զօրն Տաճկաց ի Վարդանակերտն աւանի (ՂՆԴ. 53)։ Այսպէս կը վերջանայ այդ նշանաւոր, մինչեւ իսկ նորահրաշ եղելութիւնը, զոր յառաջ բերինք Պատմաբանին գրածին համեմատ, որ հիացմամբ կը փակէիր խօսքը, թէ այսպէս զմեռելութիւն նորա պատուական արարԱստուած քան զմեր կենդանութիւնս (ՅՈՎ. 124)։ Ժամանակագրական հաշուովՍահակի մահը եւ նամակին արդիւնքը պէտք է դնել 703 տարւոյ ամառուան միջոցին։

« 531. Նամակն ու Մահը   |   533. Տարբեր Պարագաներ »
© Gratun.org