Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Ս. Յովհաննէս Գ. Օձնեցի

570. Օձնեցիին Ճառերը

Օձնեցին իր ժամանակին, քաղաքական տագնապներէ ազատ, բոլոր իր գործունէութիւնը կրցած է դարձնել դաւանական եւ բարեկարգական խնդիրներու, ոչ միայն իբրեւ հայրապետ կարգադրելով եւ գործադրելով, այլ եւ բացատրելով, հակառակորդներու դէմ մաքառելով, եւ ուղղամիտներու զգացուները զօրացնելով։ Այս նպատակին ծառայած են մեզի հասած քանի մը ճառերը, որոնց մէջ Պաւղիկեանց եւ Երեւութականաց մոլորութիւնները կը հերքէ, անոնց ծագման անտեղութիւնները պարզելով, Սուրբ Գիրքէն փաստեր դիմադրելով, եւ ուղղափառ սուրբ հայրերու տեսութիւնները բացատրելով։ Թէ Ընդդէմ Պաւղիկեանց (ՕՁՆ. 34) եւ թէ Ընդդէմ Երեւութկանաց (ՕՁՆ. 48) ճառերը մտադրութեամբ հետաքննած ատեննիս, յայտնապէս կը գտնենք վրայ ընդարձակ հմտութիւն, ոչ միայն Աստուածաշունչի եւ սուրբ հարց հոգեշունչ գիրքերուն, այլ եւ արտաքին իմաստասէրներու հեղինակութեանց ընթեցմամբ, եւ հնախօսական ու բնագիտական տեղեկութիւններով ճոխացած միտք մը, որ համաձակ տիրապետութեամբ կը խօսի ձեռք առած նիւթերուն վրայ։ Միւս երկու ճառերն ալ զորս տպագրողները իբր երկբայական հրատարակած են, Հիմնարկէք եւ օրհնութիւն նորաշէն եկեղեցւոյ (ՕՁՆ. 119), եւ Յեկեղեցի (ՕՁՆ. 130) մակագրութեանց ներքեւ, նպատակ ունին արտաքին պաշտամանց նշանակութիւնը բարձրացնել, եւ հաւատացեալ ժողովուրդին խօսելով՝ հեռացնել անոնց միտքէն Պաւղիկեանց գայթակղութիւնները, ինչ որ շատ յարմար կու գայ Օձնեցիին ուղղութեան, ոճի եւ լեզուի համաձայնութենէն զատ։ Օձմեցիի մի ուրիշ գրուածն ալ հրատարակուեցաւ վերջին ատեններ, Խոստովանութիւն անշարժ յուսոյ մարմնանալոյ Բանին Քրիստոսի Մակագրութեամբ (ԱՐՐ. 96), որ վաւերական ճանչցուած է։ Իսկ նոյն Օձնեցիին անունը կրող ճառը, մակագրեալ Ընդդէմ այնոցիկ որ ապականեն զսուրբ խորհուրդն ի ձեռն խմորոյ եւ ջրոյ (ԹՂԹ. 234), թէպէտ նիւթով յարմար է նոյն հայրապետին Ը. կանոին (ՕՁՆ. 25), սակայն գրութեան ոճը չի կրեր Իմաստասէրին սովորական վեհութիւնը, եւ չենք համարձակիր իրեն հարազատ հեղինակութիւնը համարել։ Պատմաբանը ընդհանուր կերոպվ կը գրէ, թէ Օձնեցին թողած է ճառս ինքնախօսս բանաստեղխս յարդարեալ, զղջացուցիչս չար գործոց, յորդորականս ի պէտս ապաշխարողական սակի (ՅՈՎ. 129), բայց չենք գիտեր թէ նա աչքի առջեւ ունեցաւ արդեօք մեզի հասածներէն աւելի թուով ճառեր, թէ ոչ յիշուած քանի մը ճառերն էին միայն անոր ալ գիտցածները։

« 569. Գիրք Թղթոցի Ծագումը   |   571. Ժամերգութեանց Մեկնութիւն »
© Gratun.org