Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Գէորգ Բ. Գառնցի

688. Աբասի Զղջումը

Աբաս գոհութեամբ չկարդաց Մաշտոցի նամակը, որուն համեմատութեան վրայ մեծ ակնկալութիւն դրած էր։ Ուրիշ տեղերէ ալ, որոնց դիմած էր, ոչ ուստեք ըստ կամաց ընկալաւ պատասխանիս, այլ աւելի իրեն դէմ յանդիմանակաց մեղադրութիւնս ստացաւ։ Միւս կողմանէ իրեն գործակից եղող եւ զրպարտութեանց վկայ եղողներէն մէկուն բերանը որդնեռաց եղաւ, ինչպէս որ շատերուն յայտնի եղած է, եւ ինձ իսկ գլխովին, կ՚ըսէ Պատմաբանը։ Ուրիշի մը փորին աղիքները ընդ պիտոյսն գարշութեան խառն վայթեցան, երրորդի մը մարմնոյն վրայ խաղաւարտք ի վեր եռացեալք կրակի պէս վառել սկսան, եւ ամէնքն ալ չարաչար ախտերով մեռան։ Ասոր վրայ միւս զրպարտողներն ալ մեղայասացութեամբ առ ոտս հայրապետին դիմեցին, եւ ինքն Աբաս սպարապետն ալ սարսափմամբ սրտի զարհուրեալ, Գէորգ կաթողիկոսին երթալով հայցէր զթողութիւն մեղանչական մոլորութեանն (ՅՈՎ. 198)։ Գէորգ իր կողմէն շարժում մը ըրած չ՚երեւիր. արդէն իրեն ապահովուած էր Սմբատի պաշտպանութիւնը, ամէն կողմէ Աբաս կը մեղադրուէր, յայտնի ըլլալով անոր քինախնդիր շարժումը, որով կաթողիկոսը առանց դժարութեան ներեղ զրպարտիչ վկաներուն եւ ամբաստանող սպարապետին, որ այդ պարագային վրայ, բոլորովին հրաժարելով իր սնոտի ձգտումներէն, ոչ միայն Գէորգի, այլ եւ Սմբատի հետ ալ հաշտ կերպով սկսաւ գործել, բայց անկէ ետքը երկարակեաց չեղաւ, եւ սպարապետութան պաշտօնը յանձնուեցաւ Սմբատի եղբօր Շապուհին։

« 687. Աբաս և Մաշտոց   |   689. Սմբատ և Ափշին »
© Gratun.org