Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Սարգիս Ա. Սեւանցի

818. Երեք Ճգնաւորներ

Իբրեւ հետաքրքրական ծանօթութիւն կ՚ուզենք յիշել այդ միջոցներուն Լատին աշխարհի մէջ սրբութեամբ փայլող, եւ Լատին եկեղեցիէն սուրբերուն կարգը դասուած երեք Հայերուն անունները։ Ասոնց առաջինն է Մակար Անտիոքայ եպիսկոպոսը, որ Անտիոքայ պատրիարք ալ ըսուած է (ՓԵԹ. Բ. 324), եւ թերեւս Անտիոքի մէջ հաստատուած Հայ եպիսկոպոսներէն է (§ 785)։ Մակար հայազգի ծնողներէ կը ծնի Անտիոքի մէջ, եւ այնտեղ եկեղեցականութեան կը հետեւի իր հօրեղբօր Մակար եպիսկոպոսի ձեռքին տակ, եւ անոր կը յաջորդէ եպիսկոպոսութեան մէջ (ՓԵԹ. Բ. 334)։ Երուսաղէմ ուխտի գացած ատեն, քրիստոնէութիւն քարոզելուն համար կը բանտարկուի եւ կը չարչարուի, եւ առանց իր աթոռը դառնալու Եւրոպա կ՚անցնի իբր պարզ ճգնաւոր մը, եւ ամէն կողմ հրաշագործութեամբ կը հռչակուի։ Գերմանիոյ Բաւարիա եւ Մոգունտիա գաւառները կը շրջի, տարի մը կը մնայ Փլանդրիոյ մէջ Գանտավիոյ վանքը, ուր ժանտախտէ բռնուողները խնամելով, ինքն ալ կը վարակուի, եւ 1012 Ապրիլ 10ին կը վախճանի։ Ասոր վրայ նախ Փլանդրիոյ, եւ յետոյ բոլոր Լատին եկեղեցւոյ մէջ իբրեւ սուրբ ընդունուած է (ՉԱՄ. Բ. 860)։ Երկրորդն է Սիմէոն Հայ նախարարազուն մը, որ առաջ Արշարունեաց գաւառի վանքերուն մէջ կրօնաւորեցաւ եւ յետոյ առանձին ճգնութեան սկսաւ խրճիթի մը մէջ։ Երուսաղէմ ուխտի գացած առենն ալ հրաշագործութիւններով փայլեցաւ, եւ Արսէն Հայ եպիսկոպոսէն պատուուեցաւ, եւ անծանօթ մնալու փափաքով Եւրոպա անցաւ։ Նախ Հռոմ եկաւ, ուր առաջ իբրեւ հերետիկոս կասկածի ենթարկուեցաւ, բայց Հռոմի հայրապետէն ուղղափառութիւնը հաստատուեցաւ։ Հռոմէ մեկնելով Տոսկանիոյ քաղաքները շրջեցաւ, եւ հետզհետէ Սպանիա, Բրիտանիա, եւ Գաղղիա պտտեցաւ պանդխտութեամբ, ամէն տեղ հրաշքներով փառաւորուելով, եւ ժողովրդական ցոյցերէ փախչելով։ Վերջապէս հաստատուեցաւ Իտալիա, Մանտովա քաղաքի Բենեդիկտեանց վանքը, ուր եւ վախճանեցաւ 1016 Յուլիս 16ին, եւ հրաշքներ մահուընէ ետք ալ շարունակեցին, եւ Բենեդիկտոս Ը. պապէն սրբոց կարգը դասուեցաւ (ՉԱՄ. Բ. 865)։ Երրորդն է Դաւինոս, թերեւս Դաւիթ, բնիկ Հայաստանցի եւ այնտեղ կրօնաւորած, որ մեծ ուխտերու երթալու փափաքով կը սկսի շրջիլ Երուսաղէմ եւ Հռոմ եւ Սպանիոյ Կոմպոստելիա քաղաքը, եւ վերջապէս կը հաստատուի Իտալիոյ Լուկա քաղաքը, խստակրօն ճգնաւորի եւ հրաշագործի համբաւը վայելելով, մինչեւ որ սրբութեամբ կը վախճանի 1050 Յունիս 3ին, եւ դար մը ետքը Հռոմի պապերէն սրբոց կարգը կը դասուի (ՎՐՔ. ԺԲ. 125)։ Բելգիոյ Գանտավիա (Gand), եւ Իտալիոյ Մանտովա (Mantova), եւ Լուկա (Lucca) քաղաքները մեծ պատուով կը պահեն այդ Հայ սուրբերուն գերեզմանները եւ մեծահանդէս կը տօնախմբեն, եւ իբր իրենց երկնային պաշտպաններ կը ճանչնան սքանչելագործ Հայազգի երանելիները։

« 817. Նիկոն Պոնտացի   |   819. Ընտրութիւն և Նախընթաց »
© Gratun.org