Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Կոստանդին Բ. Կատուկեցի

1174. Ստեփանոսի Յաջողութիւնք

Ստեփանոս իր հօր ազդեցութեամբ պաշտպանուած, եւ Թաթար խանին հաստատութեամբը զօրացած, հոգեւոր իշխանութեան գլուխն անցաւ, եւ սակայն շարունակեց բազում վիշտս կրել յեպիսկոպոսացն որ ի Տաթեւ (ՕՐԲ. Բ. 228), որոնք ոչ միայն Ստեփանոսի, այլ եւ յոլով վիշտս հասուցին եկեղեցւոյ, եւ մինչեւ ի վախճան ինքեանց երկոցունց՝ տէր Հայրապետին եւ տէր Յովհաննէսին, ոչ դադարեաց խազմն եւ խռովութիւնն (ՕՐԲ. Բ. 175)։ Այլ թէ ինչչափ եւս ապրեցան այդ երկուքը գրուած չէ, սակայն երկարակեաց եղած պիտի չըլլան, զի Օրբելեան կը գրէ իրեն համար,, թէ Արղունի քովէն եկեալ տիրէր ամենայնին ի փառս Աստուծոյ, եւ թէ կային հնազանդութեամբ ի ներքոյ նորա տէր Գրիգորն, որ էր ազգական տեառն Յովհաննիսի, եւ տէր Սարգիս որ ի Նորավանս (ՕՐԲ. Բ. 176)։ Տէր Գրիգորը պէտք է Տաթեւի մէջ նոյն ինքն Ստեփանոսի մէկ փոխանորդը սեպել, միւս երկուքին մահուընէ ետքը այնտեղ հաստատուած, իսկ Սարգիսն ալ Նորավանքին եպիսկոպոսն էր, որ կը գովուի իբր բազում արդիւնս ցուցեալ ի Նորավանս, եւ գլխաւորապէս Արփա գետին վրայ Արփա գիւղին մօտ շինել տուած զարմանալի, յոյժ բարձր եւ ընդարձակ եւ լայն կամուրջովը (ՕՐԲ. Բ. 175)։ Ստեփանոս թէպէտ կրցաւ բոլոր Սիւնիքի վրայ իշխել միապետեալ զբաժանեալ վիճակս աթոռոյս, բայց Նորավանքի աթոռը չջնջեց, վասն հրահոսան նզովիցն, որ բանժանմունքը վաւերացնող առաջին կաթողիկոսաց, այսինքն Կոստանդին Բարձրբերդցիի եւ Յակոբ Կլայեցիի կողմէն գրուած էին, եւ միանգամայն Նորավանքի աթոռակալ եղող, Յովհաննէս, Ստեփաննոս, Սարգիս, միւս Ստեփանոս, Գրիգոր, եւ վերջին Սարգիս, առաջին եպիսկոպոսաց կողմէն հաստատեալ էինլ (ՕՐԲ. Բ. 228)։ Երկու աթոռներուն սեփական իրաւունքները եւ կալուածները չխախտեց, այլ որոշեց որ մի լիցի երկոցունցս սոցա եպիսկոպոսութիւն, եւ մի առաջնորդ եւ իշխեցող, այսինքն ընդհանուր մետրոպոլիտ մը, եւ բոլոր Սիւնեցիք իբրեւ մի անձն եւ մի սիրտ եղիցին, եւ այլեւս իրարու մէջ չլսեն, եթէ դու Տաթեւացի, եւ կամ Նորավանեցի եւս, իսկ եթէ ապագայ ժամանակներու մէջ երկու աթոռներէն որեւէ մէկին աւեր հասցնէ եւ դադարի, միւսը աթոռը ժառանգէ զստացուածո նորա (ՕՐԲ. Բ. 219)։

« 1173. Ստեփանոսի Նեղութիւնք   |   1175. Օրբելեանց Գործեր »
© Gratun.org