Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Գրիգոր Դ. Տղայ

993. Յաջորդութեան Խնդիր

Շնորհելին մեռած ատեն պատուիրեաց նստուցանել յաթոռն զտէր Գրիգորիս մականուն Տղայ (ՍՄԲ. 102), բայց Գրիգոր Տտղայ, որ Ներսէսի աւագ եղբօրորդին էր, այդ միջոցին Հռոմկլայէ հեռու էր, եւ չէր մերձ մահու հօրեղբօրն (ՄԻԽ. 472), այլ հայրապետական յանձնարարութիւններով Կիլիկի կը գտնուէր, եւ Ինչպէս կը կարծենք, Մլեհի եւ Հեթումի մէջ եղած գժտութիւնները եւ պատերազմները դադրեցնելու կ՚աշխատէր։ Անյարմար չէ ճիշդ այդ միջոցին պատշաճեցնել Լամբրոնի պաշարումն ալ, զոր պատմեցինք(§ 982)։ Միխայէլ կը կարծէ թէ Գրիգոր Տղայի բացակայութիւնը համարձակութիւն տուած ըլլայ Գրիգոր Ապիրատի կաթողիկոսական մատանիին տիրանալ եւ կաթողիկոս հռչակիլ եւ Գրիգոր Տղան մերժել եւ անոր Հռոմկլայ մտնելը արգիլել, որով սա դիմած կ՚ըլլայ առ փեսային իւր, առ պարոն Մլեհ, իսկ Մլեհ Հալէպի սուլտան Նուրէտտինի օգնութեամբ Ապիրատը հեռացուցուած եւ Տղան հաստատած ըլլայ կաթողիկոսական թոռին վրայ (ՄԻԽ. 472)։ Միխայէլ անձնական տեղեկութիւն ալ կը յաւելու այդ գործին մասին պատմելով, թէ որչափ ալ ինքն ուրախ եղած ու խնդացած է Գրիգոր Տղայի կաթողիկոսանալուն համար, զի այր գովելի եւ գիտնական էր, բայց մեղդրած է զայն, որովհետեւ յորժամ անուանեալ էր հայրապետ մի՝ պարտ էր մնալ նոյնն։ Միանգամայն խրատած է տղան որ երեւելի եւ հռչակաւոր, եւ ամենեւին անխոտան եւ պարկեշտ Հայ ազգին վրայէն վերցնէ զկեղտ անուն արծաթասիրութեան, որուն մէջ ուրիշ մեղաւոր չկայ եղեր այդ մասին, բայց ի միոյդ, իբր թէ Գրիգոր Տղայէն զատ արծաթասէր Հայ եղած չըլլայ եւ սա ալ յանձն առած ըլլայ խրատը։ Միխայէլ կը պատմէ եւս որ ինքն Ապիրատին համր միջնորդած ըլլայ, զի Տղան պատուով կալցէ զնա ի տեղւոջ ուրեք, եւ թէ այս կերպով Ապիրատը Լամբրոնի արքեպիսկոպոս նշանակուած ըլլայ (ՄԻԽ. 473)։

« 992. Յիշատակն ու Տօնը   |   994. Տղայի Յաջորդելը »
© Gratun.org