Gratun
Search  show page numbers   Sign in
« Ազգապատում, Հատոր Ա by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Գրիգոր Զ. Ապիրատ

1046. Բարի Վկայութիւններ

Լամբրոնացին իր պաշտպանութեան համար կը գործածէ զանազաններու կողմանէ իրեն նկատմամբ գրուած բարի վկայութիւնները, եւ անոնցմով կ՚ուզէ արդարացնել իր բոլոր ձեռնարկները։ Նախ կը յիշէ իր ուսուցիչը, Տիրացու մականուանեալ Ստեփանոս վարդապետը, եւ Վարագի միաբաններէն Գէորգ, Ստեփանոս, Քրիստոսատուր եւ Տիմոթէոս ճգնաւորներու, որ իրեն հաւնած են եղեր, երանելով թէ կարող էին ձայնակցիլ։ Բայց գիտելի է որ որչափ ալ հաւներ են, իր ըրածները գործադրելու չեն համարձակեր։ Տարոնցիներէն կը յիշէ Եսայի եպիսկոպոսը եւ Թէոդորոս վարժապետը, որոնք զինքը գովեր են (ՏՂԱ. 229), Երզնկայի վարդապետներն ու եպիսկոպոսներն ալ իրենց գործերուն հաւներ են։ Խաչէնի իշխանները եւ վանքերը իր աշակերտներէն Յովսէփը Աղուանից կաթողիկոս են ընտրեր Գերմանիոյ կայսրը զինքն հմուտ անձ մը տեսանելուն Աստուծոյ փառք է տուեր (ՏՂԱ 232)։ Անտիոքի Լատին եւ Յոյն եկեղեցիները իրեն համար Տարոնացի Պօղոս առաքեալին արժանապատիւ յաջորդ են ըսեր, Ասորւոց պատրիարքը իրեն համար բարի վկայութիւն է տուեր։ Ամաւրի Լուսինեան Կիպրոս Գունդստապլը եւ Գուիտօնի եղբայրն ու յաջորդը՝ գովեր է Տարսոնի եկեղեցիին բարեկարգութիւնը։ Հենրիկոս Կամպանիացին, անուանական Երուսաղէմի թագաւորը, ըսեր է որ իրմէ աւելի բարի անուամբ հռչակեալ մէկը չէ տեսեր։ Գրիգոր Տղայ կաթողիկոսը մահուան ատեն ներողութիւն ուզեր է, որ հարստահարեր է իր ճշմարտասիրութիւնը (ՏՂԱ. 231)։ Գրիգոր Ապիրատ կաթողիկոսն ալ իրեն ընթացակից եղեր է։ Ասոնք յիշելով կը հարցնէ, թէ պէտք է՞ արդեօք որ ասոնց բարի վկայութիւնը անտես առնե՞մ, եւ ի Ձորոգէտ զերկուց արանց, այսինքն Տուտէորդիին եւ Քոբայրեցիին, որք իբրեւ զշունս լիրբս հաջեն, զկամս հաճե՞մ (ՏՂԱ. 233)։ Եթէ մեզի մնար պիտի պատասխանէինք, թէ այս վկայութիւններէն մի մասը օտարներէն է, որոնց համար հարկաւ հաճելի պիտի ըլլար Լամբրոնացիին օտարասիրութիւնը։ Մէկ մասն ալ պարզապէս քաղաքավարի խօսքեր են, որ դաւանական կամ կանոնական փաստ չեն կազմեր եւ լաւագոյն պիտի սեպէինք որ Լամբրոնացին իրենները սիրաշահէր, եւ թէ իրենները ուծացնելու եւ պառակտելու աշխատէր։ Իրեն միտքը միշտ կաթողիկոսութեան վրայ սեւեռեալ, Լեւոնին կը թելադրէ թէ Ձորոգետացիներու կամաց լրումն Բարսեղի կաթողիկոսութիւնն է եւ ոչ իմ ի ճշմարտութենէ մոլորումն (ՏՂԱ. 232), եւ չենք գիտեր թէ ինչու այդչափ հակառակութիւն պիտի զգար, թէ Բարսեղ Ապիրատի նախադասուէր, կամ ինչու կը ցաւի, որ իրեն չի ներուիր մօտէն Ապիրատին առաջնորդել, եւ անձնագովութեամբ կը համարձակի յայտնել, թէ նա ի բնաւորութենէ եւ յիմաստութենէ՝ ընթացակից լեալ էր իր ճշմարտութեանն (ՏՂԱ. 232)։

« 1045. Մուծած Նորութիւնները   |   1047. Անձնական Փաստեր »
© Gratun.org