Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Գրիգոր Է Անաւարզեցի

1221. Օրբելեանի Մահը

Այդ միջոցին ասպարեզէն կը պակսի Արեւելեայց քաջ ախոյանը։ Օրբելեանի պատմութեան թէպէտ թուական գրուած է 1299 փրկչական տարին, սակայն հետը նշանակուած 746 Հայոց թուականը 1297-ին կը պատշաճի, որ պիտի նախադասուի, քանի որ նոյնը կը հաստատուի Սարկաւագագիր շրջանին 214 թուականովն ալ, որ նոյն տեղ նշանակուած է (ՕՐԲ. Բ. 257)։ Անկէ ետքը Օրբելեանի գործունէութենէն յիշատակ չունինք, հարկաւ տարիքն ու յոգնութիւնը զինքը ճնշած էին, թէպէտ 1304-ին կնքած է բազմաշխատ եւ բազմարդիւն կեանքը։ Իրեն յաջորդած է Յովհաննէս Օրբելեան, Լիպարիտի որդին, զոր ինքն կը պատրաստէր (§ 1188)։ Ձեռնադրութիւնը անշուշտ Անաւարզեցիէն առած է, բայց չենք գիտեր ստուգիւ թէ Ստեփանոսի մահուանէ առաջ կամ ետքը, թէպէտ մեզի հաւանակագոյն կերեւի ըսել, թէ Ստեփանոս նախահոգ զգուշաւորութեամբ կանխաւ ձեռնադրել տուած է։ Նոյն միջոցներուն մեռած են Ելիկում եւ Լիպարիտ իշխաններն ալ, եւ Յովհաննէս իբրեւ Օրբելեանց գլուխը, Սիւնեաց իշխանութիւնն ալ միացուցած է մետրապոլտութեան, եւ այս է Անաւարզեցիին ըսելը անոր համար, որպէս հոգեւոր իշխան գոլով, նոյնպէս եւ մարմնաւոր (ԿԱԼ. 441)։

« 1220. Օրբելեանի Ընթացքը   |   1222. Անաւարզեցիի Նամակը »
© Gratun.org