Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Մխիթար Ա. Գռներցի

1299. Առարկութիւնք 57-65

Կը շարունակէ 57 Թէ Հայերը միւռոնի վաւերականութեան համար, շատ մը խունկեր ու նիւթեր եւ գինի կը խառնեն ձէթին, եւ կաթողիկոսի օրհնութիւնը անհրաժեշտ կը ցուցնեն, եւ առանց այդ միւռոնի մկրտութիւնը անվաւեր կը համարին, եւ երբոր քահանայն մօտը միւռոն չունենայ՝ մկրտութիւնն ալ զանց կընէ, իսկ անկնունք տղաքները կը կարծեն թէ պիտի մկրտուին Քրիստոսի արիւնով, որ լուսինի մէջ պահուած է։ Կը պատասխանեն, ընդունելով միւռոնի պատրաստութեան ձեւը, բացի գինի խառնելէն կը պնդէն թէ միւռոն չի գտնուած միջոցին՝ լոկ մկրտութիւն կը կատարուի, իսկ լուսինի մէջ պահուած Քրիստոսի արիւնը անխիղճ առասպելներ կը նկատեն։ 58. Թէ Հայերը մկրտութեան վաւերականութեան համար միւռոնն ու հաղորդութիւնը անհրաժեշտ կը նկատեն. եւ թէ մկրտութիւնը ի թողութիւն սկզբնական մեղաց չեն կարծեր։ Կը պատասխանեն, թէ երեք խորհուրդ միասին կը պաշտեն, բայց մկրտութիւնը առանց միւս երկուքի անվաւեր չեն կարծեր, ինչպէս որ ստիպողական պարագաներու մէջ ալ կը պաշտուի։ Իսկ մեղաց թողութեան խնդիրը քանիցս կրկնուած առարկութիւն մըն է։ 59. Թէ Հայերը միակերպ չեն մկրտեր, նիւթին համար գինի եւ կամ ալ կը գործածեն, իսկ ձեւը ամէն պաշտօնեայ ուզած կերպովը կըսէ։ Այս տեղ տեսակ տեսակ ձեւեր ալ կը յիշեն։ Կը պատասխանեն, բացէբաց մերժելով այսպիսի տարբերութիւնները, եւ ընդարձակ բացատրութիւններ ալ կու տան։ 60. Թէ Հայերը յունադաւանութենէ եւ հռոմէադաւանութենէ եկողները կրկին կը մկրտեն, իսկ մէկ կաթողիկոսի հպատակութենէն միւս կաթողիկոսին անցնողները նորէն իրենց միւռոնով սուտ եւ չի լսուած զրոյցներ են։ 61. Թէ Հայերը կըսեն որ մկրտուածները ոչ թէ մեղք կը սրբուին, այլ միայն քրիստոնեայ եկեղեցւոյ անդամ եւ խորհուրդներ ընդունելու յարմար կըլլան, եւ վերջին դատասատանէն ետքը արքայութիւն կերթան։ Կը պատասխանեն, վերջին կտորին մասին 7-րդ առարկութեան համար ըսածնին կրկնելով։ 62. Թէ Հայերը 12 տարեկանէ վար եղողները անմեղ կը նկատեն, վասնզի մարմնական ցանկութեան ենթարկեալ չեն, եւ ըստ այսմ անոնք ի թողութիւն մեղաց մկրտած չեն ընդունիր։ Կը պատասխանեն, 4-րդ, 13-րդ, եւ 58-րդ առարկութեանց հետ բաղդատելով, եւ հակասութիւնները ցուցնելով։ 63. Թէ Մեծ Հայոց եւ Փոքր Հայոց Հայերը դրոշմի խորհուրդ չունին, եւ թէ քահանայ ու եպիսկոպոսէ զատ անձէ տրուած մկրտութիւնը անվաւեր կը նկատեն։ Կը պատասխանեն, մկրտութեան հետ տրուած դրոշմը յիշելով, եւ ենթադրեալ անվաւերութիւնը մերժելով։ 64. Թէ Փոքր Հայոց կաթողիկոսը չընդունիր դրոշմին վաւերականութիւնը, եւ թէ ինքն կու տայ իր քահանաներուն այդ իշխանութիւնը։ Կը պատասխանեն, թէ բոլորն ալ նախատալից ենթադրութիւններ են։ 65. Թէ Հայերը մկրտութեան ատեն մարմինին ինը տեղերուն վրայ եղած օծումները, ամէն օծումներու տեղ կը նկատեն, եւ դրոշմի եւ վերջին օծումի, եւ քահանայութեան եւ եպիսկոպոսութեան օծումներ չունին։ Այլ երբ քահանայ մը կը մեռնի, գլուխն ու ճակատը ու աջը կօծեն, եւ ժողովուրդէն նուէրներ կը հաւաքեն առաջին պատարագի պէս, եւ դրան առջեւ կենդանիներ կը մորթեն, ինչպէս 45-րդ առարկութեան մէջ ըսուեցաւ։ Կը պատասխանեն, թէ այն ինը տեղ օծումները դրոշմի խորհուրդ են, թէ Վերջին Օծում Հայոց մէջ սովորութիւն եղած չէ, թէ քահանայից եւ եպիսկոպոսաց օծումները՝ Շնորհալիէն սկսելով 200 տարիէ ասդին կը կատարուին, անկէ առաջ Յունաց սովորութեան համեմատ չէին օծուիր։ Իսկ ննջեցեալ քահանաներու գլուխը չի օծուիր, նուէր չի հաւաքուիր, եւ կենդանիներ մորթելն ալ պարզապէս ողորմութեան նշանակութիւն ունի։

« 1298. Առարկութիւնք 45-56   |   1300. Առարկութիւնք 66-74 »
© Gratun.org