Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Յակոբ Բ. Անաւարզեցի Դարձեալ

1317. Իր Ուղղութիւնը

Յակոբի առաջին ընտրութենէն 28 տարիներ անցած էին երբ վերստին կաթողիկոսութեան բարձրացաւ 1355-ին, հետեւաբար ծերացեալ հասակին մէջ վերստանձնած պիտի ըլլայ այդ պաշտօնը, երբ որ այնչափ ժիր գործունէութիւն, որչափ խոհական վարչութիւն մը կը սպասուէր ժամանակին պարագայից բերմամբ։ Յակոբ յայտնի էր իր ճարտար ուղղութեամբ հայադաւան եկեղեցին պահելու եւ պաշտպանելու, առանց լատինականութեան դէմ բուռն պայքար մղելու, ջանալով որեւէ օգուտ մը քաղել անկէ, առանց Հայ եկեղեցւոյ իսկութենէն բան մը վրայ տալու։ Մխիթար որ իբրեւ աւելի ճկուն ու յարմարող պաշտօնի կոչուած էր, բոլոր իր ջանքերով ու զիջողութիւններով զգալի արդիւնք մը չէր յաջողած ձեռք ձգել, եւ այդ յուսախաբութիւնն էր անշուշտ որ ամէնքը նորէն Յակոբի դառնալ կը յորդորէր։ Գուցէ յաջորդի ընտրութեան մասին ներհակ ուղղութեանց մրցումը դադրեցնելու դարման մըն ալ եղաւ, ծերունի կաթողիկոսը նորէն պաշտօնի կոչելով՝ հակառակութիւնները լռեցնելու խորհուրդը։ Մեծ գործունէութիւն չէր սպասուէր Յակոբէ, եւ չունեցաւ ալ պատմութիւնը գրեթէ ոչինիչ չի պարունակէր այն չորս տարիներուն մէջ, որ 1355- է ետքը անցան մինչեւ Յակոբի մահը։ Կոստանդին թագաւորն ալ ներքին համոզմամբ մեծ լատինասէր մը չէր, արդէն Գուիտոնի լատինամոլութեան դէմ ելլող խումբէն ընտրուած էր։ Այնչափ ինչ կըներ որչափ բուռն հարկը կը պահանջէր եւ այդ մասին Յակոբ կաթողիկոսի հետ համամիտ էր։ Հռոմի հետ փոխադարձ յարաբերութեանց եւ թղթակցութեանց բացակայութիւն ալ դիւրաւ կը մեկնուի, քանի որ թագաւորն ու կաթողիկոսը Կիլիկիայէ դիմումներ չէին ըներ, որով պապերուն առիթ չէր ըլլար կրօնական համակերպութեան եւ հպատակութեան պահանջներ նորոգել։

« 1316. Նորէն Կաթողիկոս   |   1318. Ունիթորներ Վերակազմուած »
© Gratun.org