Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Կարապետ Ա. Կեղեցի

1383. Խլաթեցին և Ուրիշներ

Վերոյիշեալ Շէյխ Ահմէտին հովանաւորութեան ներքեւ ծաղկեցաւ նաեւ Սարի Ս. Գէորգ վանքը, Սարգիս Սորբեցի վարդապետին ձեռքով (ՄԵԾ. 49), զոր անգամ մը յիշեցինք (§ 1376)։ Պիտի չկարենանք մանրամասնութիւններ տալ Յակոբ Սաղմոսավանքցի եւ Գէորգ Երզնկացի վարդապետներուն գործունէութեան վրայ, քանի որ կանոնաւոր տեղեկութիւններ կը պակսին։ Իսկ Գրիգոր Խլաթեցի վարդապետը, որ Ծերենց մականունեալ է, զի էր հաւատարիմ տոն Աստուծոյ ծերի (ՄԵԾ. 41), Վարդան Հոգոցեցիին յաջորդեց Սալնապատի մէջ, բայց ոչ կրցաւ հոն մնալ, եւ ոչ ալ Սուխարու վանքը դառնալ, եւ քաշուեցաւ Բզնունեաց գաւառը։ Արծկէ քաղաքի մօտ, Ցիպնայի Ս. Ստեփանոս վանքը, Սիփան լերան ստորոտը, այժմ ընկլուզած։ Խլաթեցին մեծ աշակերտութիւն չկրցաւ կազմել, դժուար ըլլալով ուսման հետեւիլ աղետալից միջոցին, թէպէտ Մեծոփեցին այդ կը վերագրէ սառնացեալ բարուց ուսումնականաց մերում ազգի։ Ուստի ինքզինք տուաւ գիրքերու ընդօրինակութեան, եւ յիսուն ամ գիրս գրեաց տիւ եւ գիշեր (ՄԵԾ. 42), եւ արդիւնքը աղքատներուն կը բաշխէր (ՄԵԾ. 85)։ Խլաթեցիին գլխաւոր գործն է Յայսմաւուրքը նորէն կարգադրելն ու ճոխացնելը։ Վկայասէր անունին ալ արժանանալով (ՀԱՅ. 560), եւ ինքն ալ նոր վկայ մը ըլլալով իր ծերացեալ հասակին մէջ։

« 1382. Յովհաննէս Մեծոփեցի   |   1384. Թաթարներ և Թիւրքմէններ »
© Gratun.org