Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Կարապետ Ա. Կեղեցի

1390. Երկու Վանեցիք

Անգամ մը Վանայ քաղաքին մէջ, Հայտարի կոչուած շէյխերը, տաճիկ աղջկան մարմինը գերեզմանէն հնար էին վասն մեղաց, հաւանաբար կախարդական նպատակով։ Գործը քրիստոնէից վրայ թողուեցաւ, եւ քաղաքացիներէն ութը հոգի ամբաստանուեցան։ Ասոնցմէ մէկը Սիրանոս անուն խոստովանեցաւ, բայց ուրացաւ եւ ազատեցաւ եւ երկու մեղսակիցներ միայն ցուցուց, որով հինգ հոգիներ այլեւս չի փնտռուեցան։ Երկուքէն մէկը՝ Կարապետ փախաւ, իսկ Մելիքսէդ տանը մէջ ձերբակալուեցաւ, եւ անմիջապէս ուրացութեան հրաւիրուեցաւ։ Յանձն չառնելուն, հրացեալ չափումներով մարմինը տանջեցին 26 տեղերէ, եւ հաւատքին վրայ հաստատուն մնալուն քարկոծման վճիռ տուին։ Կարծելով թէ պիտի չկարենայ քալել, կողովովկուզէին փոխադրել, այլ նա իւրովի վազեաց, եւ քարկոծմամբ նահատակուեցաւ, իսկ մարմինը յօշօտելով այրեցին։ Մելիքսեդ Վանեցիի նահատակութեան օրն է 1403 յուլիս 10։ Օր մը ետքը ձեռք ձգեցին Կարապետ Վանեցին ալ, եւ ուրացութեան բռնադատելու համար ականջները կտրեցին, եւ չհաւանելուն պատճառով քարկոծեցին ու այրեցին ընկերին նման (ՆՈՐ. 203)։

« 1389. Թամար Մոկացի   |   1391. Յովհաննէս Չմշկածագցի »
© Gratun.org