Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Կարապետ Ա. Կեղեցի

1391. Յովհաննէս Չմշկածագցի

Յովհաննէս Չմշկածագցի քահանայն ալ նոյն 1403 տարին կատարուեցաւ։ Իր բարեբարոյ, պարկեշտ եւ աղքատասէր կեանքը քահանայկից ընկերներուն նախանձը գրգռած էր, որոնք զինքն սկսան զրկել ու հալածել։ Յովհաննէս յաջողեցաւ Մահմուտ ամիրայէն արտօնութիւն ստանալով, փայտաշէն նոր եկեղեցի մը կանգնել Կարմիր Սարակ կոչուած տեղը։ Ասիկա աւելի եւս գրգռեց նախանձոտները, եւ Յովհաննէսի դէմ ծանր ամբաստանութիւններ մատուցին ամիրային՝ արբած մի պահուն, որ հրամայեց շինուածը քանդել եւ քահանայն ուրացութեան ստիպել։ Անմիջապէս ժողվուեցան, փայտաշէն եկեղեցիին կրակ տուին, եւ Յովհաննէսի ուրացութեան չհաւանելուն կապեալ ոտիւք եւ ձեռօք արկին ի հուրն, եւ այսպէս կատարուեցաւ սրբակրօն քահանայն 1403 սեպտեմբեր 10-ին։ Չմշկածագի եպիսկոպոսը Դաւիթ, արտօնութիւն ստանալով մարմինը պատուով թաղեց Ս. Աստուածածին եկեղեցին ի ներքս պարսպին, եւ յիշատակն ալ գիրի առաւ (ՆՈՐ. 206)։ Այդ միջոցներուն ընդհանուր հալածանք ալ հռչակած էր Բաղէշի մէջ Իբրահիմ ամիրայն, որ իր եղբօր Շարաֆի յաջորդած էր։ Նա կապուտ արկ ի քաղաքին, եւ յոյժ դառնացանա քրիստոնեայք, բայց յատուկ նահատակուածներուն անունները չունինք։ Իբրահիմի ընթացքին հաւանութիւն չտուաւ Միրան-Շահ, Լէնկթիմուրի որդին, որ հարաւային գաւառներու կողմնակալ դրուած էր, եւ Իբրահիմին վրան քալեց ու սպաննել տուաւ, բայց Ազգին Ամիրային միջնորդութեամբ, Իբրահիմի որդին Շամշատինը ամիրայ նշանակելով դարձաւ Թաւրիզ իր կեդրոնը (ՄԵԾ. 69)։

« 1390. Երկու Վանեցիք   |   1392. Ստեփան և Միւսէֆիր »
© Gratun.org