Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Դաւիթ Դ. Վաղարշապատեցի

1609. Մելիքսեդեկ և Դաւիթ

Երբ Շահաբաս Մելիքսեդեկն ու աւանդները ղրկեց, Դաւիթ Գորի կը մնար բանակին մէջ, եւ պատուաւոր գիրք կը պահէր մինչեւ որ Շահաբաս հրամայեց որ երթայ Էջմիածին նստի եւ իր կաթողիկոսութիւնը վարէ։ Դաւիթ իրաւունք ունէր Ամիրղունայէ կասկածելու, Շահաբասին դիմեց ըսելով։ Թագաւոր իմ, զիս ի խանն ամանաթէ, զիս խանին յանձնարարէ, մինչեւ խանը կը յայտարարէ թէ ի վերայ գլխոյ իմոյ ունի դա տեղի հանգստեան։ Իրօք ալ ցորչափ Շահաբաս Վրաստան կամ Ատրպատական կը գտնուէր։ Հայաստանի շրջակաները, Ամիրգունա շատ պատուով կը վարուէր Դաւիթի հետ, բայց երբ նա Ասպահան գնաց ու հեռացաւ, սկսաւ խոժոռիլ, ոչ պատուէր եւ ոչ խօսէր, կամ խրոխտանք խօսէր եւ ձանադէմ երեւէր (ԴԱՎ. 163)։ Մինչեւ այն ատեն Մելքիսեդեկ յաջողած էր Ասպահանի Հայերուն միջնորդութեամբ ազատօրէն եւ ընդարձակ ապրիլ, կաթողիկոսութիւն ալ կը վարէր (ԴԱՎ. 162), Ամիրգունայի հետ գաղտնի կը թղթակցէր, նորէն Էջմիածին դառնալու եւ Մայրաթոռին տիրանալու միջոցներ կը խորհէր, մինչեւ իսկ կը մտածուէր որ Ամիրգունա ի ծածուկ հնարիւք իմն սպանցէ զԴաւիթ (ԴԱՎ. 163)։

« 1608. Մելքիսեդեկի Արկածները   |   1610. Էջմիածինի Քարերը »
© Gratun.org