Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Փիլիպպոս Ա. Աղբակեցի

1679. Սահակի Մահը

Սոյն միջոցին պէտք է նշանակել Սահակ Գառնեցիին մահը, որ ախտաւոր եւ հիւծած կեանք մը կը վարէր Էջմիածինի մէջ, Փիլիպպոսի խնամքին ներքեւ (§ 1670)։ Անհնար էր որ իր արտաքին ցաւերն ու փորձանքները չազդէին Սահակի սիրտին վրայ, միտքը բերելով որչափ ինչ ըրած էր, թէ ինքն անձամբ, եւ թէ իր հօրեղբօր Մելքիսեդեկի գործակցելով, լոկ անձնական շահերու եւ կիրքերու հետեւելով, եւ պատճառ եղած էր եկեղեցւոյն եւ ազգին կրած վնասներուն։ Պէտք էր նաեւ ազդուէր իրենցմէ ետքը եկեղեցւոյն գլուխը անցնող հայրապետներուն, Մովսէսի եւ Փիլիպպոսի ընթացքէն, որոնք բոլոր ջանքերնին եւ ոյժերնին եւ ազդեցութիւննին հանրութեան օգտին կը գործածէին։ Ըստ այսմ եթէ յակամայից ցաւագար, բայց կամաւորապէս ապաշխարող կեանք մը կանցնէր, ախտն ալ օր աւուր կը սաստկանար, որուն անունը չէ յիշուած, բայց իբր նկարագիր կը նշանակուի թէ ուռան երկոքին ոտքն նորա, եւ օր աւուր յաւելաւ ուռոյցն, եւ եհաս մինչ ի փորն, եւ ցաւն այն յոյժ ցաւէր եւ կարի վշտացուցանէր զնա (ԴԱՎ. 188)։ Ինքն ալ զգաց թէ այլեւս համրուած են իր օրերը, եւ աղաչեց ու խնդրեց բառնալ զինքն եւ տանիլ ի տաճար սուրբ Էջմիածնի։ Այնտեղ Իջման տեղւոյն առջեւ, բազում հառաչանօք եւ փղձկեալ սրտիւ եւ յորդաբուղխ արտասուօք եւ ցաւագին անձամբ, լացաւ եւ աղօթեց, աղաչեց ու պաղատեց, ծեր եպիսկոպոս մը կոչելով խոստովանեցաւ, ճանչնալով ինքը զինքը դատապարտեալ ծառայ, մեղուցեալ հոգւով եւ մարմնով, եւ հաղորդուեցաւ հաւատով եւ յուսով, եւ հոգեւորական մխիթարութեան զգացումներով լեցուած, նորէն բերուեցաւ ի տունն յորում կայր հիւանդ, եւ նոյն գիշեր հոգին աւանդեց, ու եկեղեցական արարողութեամբ թաղուեցաւ ի դիրս գերեզմանացն, միաբանական գերեզմանատան մէջ (ԴԱՎ. 189)։ Դավրիժեցին տարի եւ օր չի նշանակեր, բայց մասնաւոր յիշատակարաններու համեմատ 1639-ին կը դրուի մահը, տասնամեայ վտարանդի եւ առանձնացեալ կեանքէ ետքը (ՉԱՄ. Գ. 609)։ Մենք ալ կը կրկնենք Դավրիժեցիին հետ։ Տէրն Քրիստոս ներումն արասցէ անբաւ մարդասիրութեամբն իւրով (ԴԱՎ. 189)։ Սահակի մահուամբ կը վերջանայ դժպհի ժամանակներու վերջին մնացորդը։

« 1678. Նիկոլի Զեղծումները   |   1680. Խաղաղութեան Միջոց »
© Gratun.org