Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Փիլիպպոս Ա. Աղբակեցի

1720. Սիրուն Գնունի

Սիրուն Գնունի կամ Ալիւրցի, Վասպուրականի Գնունի կամ Ամուկ գաւառին Ալիւը գիւղէն, ամուսնացեալ էր արդէն, եւ կարօտ ըլլալով մահմետականի մը ծառայութեան մտած էր Վանայ մէջ։ Օր մը որ իր տիրոջ համար բեռ մը կեռաս կը բերէր Խլաթի կողմէն, Վանայ մէջ Տաճիկ տղաքներ վրան ինկան կեռասը յափշտակելու, եւ Սիրուն ապրանքը պաշտպանելու համար տղաքը կը վանէր, եւ արձակած քարերէն տղու մը գլուխը վիրաւորուեցաւ , եւ երկու ամիսէն մեռաւ։ Սիրունի տէրը զայն իսկոյն հեռացուց Ալիւր՝ իր գիւղը, բայց գիւղին Տաճիկները զինքն կալանաւորեցին տղուն ծնողքն ալ վրէժխնդրութիւն կը պահանջէին, բայց դատաւորն ու միֆթին զինքն անպարտ արձակեցին եւ Սիրուն նորէն Ալիւր դարձաւ։ Այս անգամ երկու եւ երեք հարիւր Վանեցի կրօնամոլ Տաճիկներ, հաւաքուեցան։ Ալիւր եկան, Սիրունը Վան բերին, մահ սպառնացան եթէ իրենց կրօնքը չընդունի. Սիրուն ուրացութեան յանձնառու չեղաւ, ուստի ամէն տեսակ խոշտանգանքներ թափեցին վրան, բարակ չուանով բազուկները պրկելով, ծեծելով քաշկռտելով ու կռփահարելով՝ քսան օր շարունակ քաղաքին մէջ ձաղանաց եւ խոշտանգանաց ենթարկեցին։ Որչափ ալ Սիրունի ծնողքն ու մերձաւորք առ երեսս ուրացութեան կը յորդորէին, Սիրուն երբեք յանձն չառաւ։ Տաճիկներ երեք օր ալ իրենց աղօթքները դադրեցուցին իբրեւ բողոքոյ ցոյց, սակայն անով ալ մահուան վճիռը չկրցան առնել դատաւորէն։ Ուստի երբոր նորէն քաղաքին մէջ կը պտտցնէին, կատաղիներէն մին կուշտէն վիրաւորեց զայն դաշոյնով, ուրիշ մը քարով գլուխը ջախջախեց, եւ այնպէս նահատակուեցաւ Սիրուն, Վանայ Նալբանտանոցի շուկային մէջ 1655-ին (ԴԱՎ. 421) օգոստոս 5-ին (ՆՈՐ. 471), Վերափոխման բարեկենդանի կիրակի օրը։ Մարմինը առաջ քաշկռտելով քաղաքէն հանեցին եւ քարկոծեցին, եւ անկէ ետքը քրիստոնեայք կրցան զայն առնել եւ թաղել ընդհանուր գերեզմաննոցին մէջ։ Սիրունի ալ յիշատակը Յայսմաւուրքին ունեցած է (ՅԱՍ. Բ. 62)։

« 1719. Խաչատուր Տիգրանակերտցի   |   1721. Վարագայ Ս. Նշանը »
© Gratun.org