Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Յակոբ Դ. Ջուղայեցի

1726. Զանգակատան Շինութիւնը

Յակոբի կաթողիկոսութեան սկիզբը նշանաւոր յաջողութիւն մը եղաւ զանգակատունին գործը, զոր Փիլիպպոս հիմնարկաց էր (§ 1707), եւ որուն մինչեւ վերջ հակառակ էր կեցեր Մահմետղուլի կուսակալը (§ 1709), շարունակ սպառնալով շինուածն ալ քաղել։ Սակայն Աստուած պահեաց զզանկատունն եւ զխանն քակեաց, կը գրէ պատմիչը։ Մահմետղուլի իր գոռոզ բնաւորութեամբ անարգած էր եւ ի չմարդի ունէր թագաւորին կողմէ եկող իշխանները, որոնք դարձած ատեննին զինքն ամբաստանեցին եւ պաշտօնանկ ընել տուին, եւ յաջորդ նշանակուեցաւ Նաջաֆղուլի խան, որ հաւանաբար վերեւ յիշատակուած (§ 1724) միեւնոյն Նաջաֆղուլի բէկն է։ Այդ փոփոխութիւնը տեղի ունեցաւ Փիլիպպոսի մահուընէ ոչ շատ ետքը, եւ Յակոբ ալ նոր եկող կուսակալին մտերմութիւնը մշակելով, երթեւեկութիւն առնելով ի դուռն նորա, եւ ոսկին ու արծաթը չխնայելով կուսակալէն եւ անոր շուրջը գտնուող իշխաններէն, յաջողեցաւ 1657 յուլիսին, Փիլիպպոսի մահուընէ երկու տայրի ետքը, զանգակատունը լրացնելու հրամանը ստանալ, եւ ամէն փոյթ եւ ջանք թափելով, տարիէ մը զայն բարձրացուց ու աւարտեց՝ զանազան քանդակներով զարդարեց։ Մէջը սեղան ալ կանգնելով անուանեց Սուրբ Հռեշտակապետ խորհրդով Գաբրրիէլեան փողոցն, եւ 1658-ին Խաչվերացին օրը, սեպտեմբեր 12-ին, զանգակատունին գաղութին խաչը օրհնեցին, եւ քակեցին զիսկալէն, այսինքն է վար առին շինութեան ծառայող լաստակառոյց կազմածը, որ կը նշանակէ գործին աւարտումը։ Դավրիժեցին կը դիտէ թէ զանգակատունին վրայ գրեալ թուականքն այլապէս են (ԴԱՎ. 263), սակայն Մխիթարեան կ՚ըսէ թէ կաթողիկէին ներքին կողմը 1658 թուականը գրուած կը տեսնուի (ՎԱՂ. 24)։

« 1725. Ասպահանցիք Տեղափոխուած   |   1727. Տպագրութեան Համար »
© Gratun.org