Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Յակոբ Դ. Ջուղայեցի

1736. Եղիազար Բանտարկուած

Եղիազար Այնթապցին, որ տարիէ ի վեր Թիյարօղլուի ձեռքին ներքեւ ապստամբներու բանակին հետ էր, քանիցս մայրաքաղաքի գլխաւորներուն գիրեր եւ գումարներ հասուցած էր Ս. Յակոբի խնդիրին համար, առանց արդիւնք մը տեսնելու։ Ապստամբաց հետ գտնուելուն համար կառավարութենէ վախնալով, վարանոտ վիճակ մը ունէր. բայց վերջապէս որոշեց խոյս տալ Թիյարօղլուի քովէն, եւ որոշ դեր մըն ալ չստանձնելով եւ հրապարակ չելլելով, անծանոթ բնակիլ Կ. Պոլսոյ մօտերը, իրեն նախածանօթ Մէհմէտ աղայի մը պարտէզին մէջ։ Եղիազար այդպէս ապրեցաւ 1658 նոյեմբերէն մինչեւ 1659 փետրուար, եւ միայն Կաֆացին եւ քիչեր գիտէին իրողութիւնը եւ լռելյայն կաշխատէին, թէ Ս. Յակոբի վանքին, եւ թէ Եղիազարի ապահովութեան համար։ Բայց վերջապէս Թըլթըլեանք լուր առին, եւ Շէկ Գասպար մը կառավարութեան իմացուց, խնդրակներ ելան, եւ Եղիազար ձերբակալուած մեծ եպարքոսին ատեանը հանուեցաւ, որ շատոց ետեւէ էր զայն ձեռք ձգել եւ դատապարտել, Եղիազար ճարտար պատասխաններով ջանաց չիջուցանել Քէօբրիւլիին զայրոյթը, որ թէպէտ զգածուեցաւ, բայր չհանդարտեցաւ, եւ միայն հրամայեց շղթայակապ բանտարկել Եէնիչէրիներուն պահականոցին մէջ, Ձիւնապատ եւ ցրտաշունչ գիշեր մըն էր, 1659 փետրուար 18-ին, երբ Եղիազար բանտ առաջնորդուեցաւ Մեծապահոց առաջին ուրբաթին։ Ոչ ոք համարձակեցաւ անոր մօտենալ, միայն Երեմիա Քէօմիւրճեան, պահապանները հաճեցնելով մօտը գնաց. ելաց եւ լացոյց, զի մօտալուտ մահապարտութեան նշան էր այդ ընթացքը։ Եղիազար անոր յանձնեց իր կնիքները եւ վրան եղող 500 ոսկւոյ ծրարը, որ Ռուհիջանին յանձնէ, իբրեւ Երուսաղէմին գործակալի կամ փոխանորդի։ Օրեր անցան եւ մահապարտութեան կասկածը չճշմարտուեցաւ, մանաւանդ զգուշութիւններն ալ թուլացան, եւ Եղիազարի այցելութիւններ ներուեցան։ Սա ոգի առած առաջին սարսափէն, սկսաւ յանձնարարել որ բոլոր աշխատանքնին Ս. Յակոբի համար գործածեն. եւ իրեն համար չհոգան. մինչեւ իսկ Կաֆացիին նամակ գրելով յայտարարեց, որ ոք կամիցի հանել զիս աստի, առանց կամելոյ հոգ տանիլ ազատութեան Ս. Յակոբայ, նզովեսցէ յԱստուծոյ։ Բայց Եղիազարի համար աշխատողներ չկասեցան, դիմումները շարունակեցին, եւ վերջապէս Քէօբրիւլին հրամայեց Եղիազարը արձակել, մինչեւ իսկ առանց իրիք տուգանաց, որ առաջին տեսակցութենէ մնացած տպաւորութեան պիտի վերագրուի։ Եղիազար Ղալաթիա եկաւ 1659 մարտ 22-ին, Մեծ պահոցի վեցերորդ երեքշաբթին, 32 օրուան շղթայակապ բանտարկութենէ մը ետքը (ՉԱՄ. Գ. 681)։

« 1735. Պարտքերու Խնդրիներ   |   1737. Մարտիրոս Պատրիարք »
© Gratun.org