Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Յակոբ Դ. Ջուղայեցի

1738. Մնացորդ Պարտքը

Կը մնար 14,000 դահեկանին խնդիրը, որուն համար Եղիազար, Աստուածատուրի եւ Մարտիրոսի հետ, մինչեւ իսկ մեծ եպարքոսին բողոք մատոյց Ռուհիջանի եւ տեղակալներու դէմ որուն առջեւ ասոնք պարտաւորուեցան խոստովանիլ թէ Երուսաղէմի դրամներ ուրիշ նպատակի գործածուած են։ Բայց Քէօրբիւլին Եղիազարը համաձայնութեան յորդորեց, նկատելով ու Ռուհիջան վաստակաւոր է յարքունիս (ՉԱՄ. Գ. 683)։ Այս Կաֆացին ալ իբր պատրիարք, իր ժողովուրդին կողմը սկսաւ խօսիլ, Եղիազարի եւ Աստուածատուրի դէմ։ Բայց Եղիազար անողոք մնաց, մինչեւ որ օգոստոսի մէջ իրաւախոհութեան եկան, 14,000 էն 4-ը Երուսաղէմի, 6-ը վեց թաղերու, եւ 4-ը տեղակալներու վրայ բաշխելով։ Այս անգամ ալ Հիսարտիպի, Չինիլիհամամ, եւ Պալաթ թաղերու քահանաները սկսան դժուարութիւն յարուցանել, զորս Կաֆացին անգամ մը հնազանդեցուց քահանայագործութենէ դադրեցնելով։ Բայց խնդիրը նորոգուեցաւ, եւ դիմադրողներ եպարքոսական հրամանագիր մըն ալ առին եւ եկեղեցւոյ մէջ կարդալ ուզեցին, որուն պատրիարքը ընդդիմացաւ։ Այդ պատճառով եպարքոսական տեղակալութեան կողմէն Մարտիրոս պատրիարք եւ վեց պաշտօնական ազգայիններ բանտարկուեցան ալ։ Բայց վերջապէս ազգին մեծամեծները տեսնելով որ չնչին պատճառով խնդիրներ կ՚երկարաձգուի, ոչ միայն անմիջապէս փրկանք վճարելով պատրիարքն ու ընկերները բանտէ ազատեցին այլեւ մնացած պարտքն ալ սրբեցին (ՉԱՄ. Գ. 687), եւ այսպէս փակուեցաւ այդ գծուծ եւ անպէտ խնդիրներուն շարքը։ Թերեւս արժան ալ չէր, որ այսչափ երկարէինք անոնց մասին, բայց ուզեցինք ճաշակ մը տալ այն անկումին, ուր իջած էր ազգային կացութիւնը։

« 1737. Մարտիրոս Պատրիարք   |   1739. Ս. Յակոբ Ետ Առնուած »
© Gratun.org