Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Յակոբ Դ. Ջուղայեցի

1802. Պատուական Արփայեցի

Վայոցձոր գաւառի Արփա գիւղին մէջ Խաչիկի նորահաս Ազիզ, կամ աւելի ուղիղ Ազիզէ, իսկ հայերէն կոչմամբ Պատուական, նշանուած էր Միրման անուն երիտասարդի մը, որ յաւուր միում անկաւ ընդ նմա, եւ ժամանակը լրանալուն Պատուական զաւակ մը ունեցաւ։ Ձայնը տարածուեցաւ, Մուրատ խան Նախիջեւանի կուսակալը ուզեց երիտսարդը ձերբակալել, բայց նա փախաւ, ուստի աղջիկը բռնել տուաւ։ Երբ կը յանդիմանէր զայն իբրեւ բոզ ու պոռնիկ, Պատուական ինքզինքը պաշտպանեց՝ իրարու նշանուած ըլլալնուն պարագայով. բայց Մուրատ զայն իւրացնելու դիմամբ ուրացութիւն առաջարկեց, որ պատիժէ ազատի։ Աղջկան հաստատամտութիւնը քանիցս փորձելէ ետքը, վերջապէս կը հրամայէ որ մէջքէն կապելով մզկիթին մինարէյէն կախէն, եւ այնտեղ սպառնալեօք ուրացութիւն առաջարկեն, եւ եթէ նորէն չի հաւանի, չուանը կտրելով վար թողուն. ինչպէս որ ալ ըրին, եւ բարձրէն իյնալով նոյն տեղը նահատակուեցաւ։ Պատուական Արփայեցիին նահատակութեան թուական նշանակուած է 1669 (ԶԱՔ. Բ. 128), իսկ օրը ճշդուած չէ։

« 1801. Գաբրիէլ Ղալաթիացի   |   1803. Բաղտասար Եւդոկիացի »
© Gratun.org