Gratun
« Ազգապատում, Հատոր Բ by Մաղաքիա Օրմանեան

Տ. Յակոբ Դ. Ջուղայեցի

1806. Դաւիթ Սեբաստացի

Դաւիթ Մելքոնեան Սեբաստացի երիտասարդ մըն էր ամաց իբր եօթն երից այսինքն 21 տարեկան (ՆՈՐ. 505), աղքատ եւ անուս, որ Սիահ շեխին բաղնիքը վարսավիր մտեալ էր, միակ քրիստոնեայ բոլոր Տաճիկ սպասաւորներուն մէջ։ Անգամ մը շաբաթական հասոյթնին բաշխած ատեննին ընկերները Դաւիթին կը ձայնեն, Մէլուն կեավուր, եկ եւ առ, եւ Դաւիթ զայրանալով կը պատասխանէ, ո՞վ իցէ կեավուր, ես Էրմէնի լեալ (ՆՈՐ. 505)։ Այս պատասխանին առաջին մասը մեկնելով, եւ իբր թէ կեավուր չեմ ըսել, իսլամ եմ ըսել ըլլայ, բաղնեպանները շեխին կը խօսին թէ Դաւիթ իսլամութիւն ընդունած է, եւ վկայութիւննին երդումով կը հաստատեն։ Դաւիթ կուրանայ ասանկ բան մը ըսած ըլլալը, եւ շեխը իբրեւ ազատելու միջոց իսլամութիւն ընդունիլը կառաջարկէ։ Ասկէ կը սկսին Դաւիթի հարցուփորձերը շեխին եւ դատաւորին եւ կուսակալին ատենները, եւ իգործ կը գրուին բանտարկութիւններ եւ չարչարանքներ, ինչպէս աքցաններով մարմինը կատել, գլխիվայր կախել, բրածեծ տանջել, անսուաղ պահել, եւ ուրիշ տեսակ տեսակ չարչարանքներ, որոնք իբր 20 օր շարունակեցին, մինչեւ որ վերջապէս փոստի մը մէջ կիսովի թաղելով եւ քարկոծելով նահատակեցին, Վարդանանց տօնին օրը, երից եւ հարիւրից, եւ մին հարիւրի, եւ այլ եւ երեսնից, եւ երկոտասնի, այսինքն է 1677 տարւոյ փետրուար երկ մետասանի, այսինքն 22-ին (ՆՈՐ. 514)։ Մարմինը յօշոտելով շուներու առջեւ նետելու հրաման կը տրուի, բայց քրիստոնեայք կաշառօք զմարմինն սուրբ թափելու՝ պատուով կը թաղեն Սեբաստիոյ Սուրբ Քառասունք գերեզմաննոցը (ՆՈՐ. 513)։ Վկայարանը Միքայէլ Բարղամեան, իրաւամբ կը զարմանայ անուս եւ աղէտ բաղնեպանի մը կողմէ յայտնուած անօրինակ արիութեան վրայ (ՆՈՐ. 515)։ Շատերուն վրայ ալ մեծ տպաւորութիւն գործած է անոր օրինակը, եւ յատկապէս կը յիշուի Գասպար Սեբաստացին։ Կռուան մականունով ճանչցուած, ուսեալ եւ տեղեակ քրիստոնէութեան անձ մը, որ 25 տարի առաջ ուրացած էր, եւ արդէն ալեւոր եղած։ Դաւիթի նահատակութիւնը դիտելով, եւ ինքն իր վրայ ամչնալով ընկեց ի բաց զփակեղն սպիտակ, եւ այս պատճառով դատաւորին ատեանը հանուեցաւ, եւ համարձակ քրիստոնէութիւնը դաւանելուն համար, կախաղանի դատապարտուեցաւ, եւ այնպէս նահատակուեցաւ նոյնիսկ Դաւիթին նահատակուած տեղը, անկէ երկու ամիս ետքը 1677 ապրիլ 22-ին (ՆՈՐ. 519), որ կը հանդիպի Աշխարհամաատրան կիրակէին։ Այս տեսակ նահատակութիւններ ուրիշ տեղեր ալ՝ շատ եղած են անշուշտ, այլ մենք միայն յիշատակուածները կրնանք անցընել մեր պատմութեան կարգը։

« 1805. Գրիգոր Տաթեւացի   |   1807. Տպագրութեան Աշխատողներ »
© Gratun.org